KHON-EK HON-WE

Sta ik aan te schuiven in de Delhaize in Oostduinkerke. Hoor ik de ene kassierster naar de andere roepen: Khon-ek hon-wé! Ik onder de indruk. Ik kom hier al jaren. Heb mijn bankkaart al vaker bij mevrouw in de gleuf gestoken. Nooit geweten dat ze Japans sprak. Mooie taal, wel. Terwijl ik naar buiten stap, proef ik de woorden op mijn tong. Khon-ek hon-wé. Wat zou het betekenen?, vraag ik aan K. Verbaasd kijkt ze me aan. Dat is gewoon West-Vlaams voor Ik zal wel gaan, zegt ze. Dat verstaat iedereen toch? Beetje beschaamd schuifel ik verder.